من:دستهايم سرد است و ذهنم در انديشه اي بيمار گرفتار...قلبم در تکرار بينهايت خود مرا به زنده ماندن مي خواند و به زندگي ...
من نفس مي کشم مي خندم مي رقصم اما با خود بيگانه ام نگاه که به خودم مي کنم وحشت تمام وجودم را مي گيرد ..انگار که با تمام افکار شومم روبرو شده ام
از آيينه به چشمهايم و از سياهي چشمانم  به نااميدي قلبم  مي رسم  ...
تو تنها نشسته اي ..تو باز هم تنها نشسته اي درست مثل روز اول....
اما خاطرات نيز پوسيده اند.....
نگاهت نمي کنم ..چند روز است که نگاهت نکرده ام از آن شنبه که کلاس نيامدم تا دوشنبه که تو نيامدي و تا چهارشنبه....
اما راستش را بخواهي دلم برايت تنگ شده است
دلم برايت تنگ شده است ...و همين يک جمله ساده چه زيبا مي تواند بگويد که چقدر دلم برايت تنگ شده است
براي بودنت ...براي بودنت و بودنت ...و تنها بودنت ...و حجم ساده بودنت....

پرده ی دوم : ۲۳ آبان ۱۳۸۶

او : شاید شب ها کسی به خاطر تو در دریایی از اشک...

شاید کسی به محض دیدن تو....

شاید کسی .....

و تو او را نمی بینی .....